Setiap petang menjelang pukul enam vitrin kami kosong, dan itu bukan kebetulan. Kami mengira jumlah setiap jenis kuih berdasarkan jualan tiga minggu terakhir pada hari yang sama, kemudian menolak sedikit. Lebih baik seseorang pulang tanpa karipap daripada kami menjual karipap semalam.
Sebabnya fizikal, bukan falsafah. Roti dan kek yang mengandungi kanji akan mengeras semula selepas beberapa jam, walaupun disimpan dalam bekas tertutup. Prosesnya bermula sebaik sahaja kuih itu sejuk dan tidak boleh dihentikan dengan pembalut plastik. Yang boleh dibuat hanyalah memanaskannya semula, dan itu jelas terasa.
Pau lebih teruk lagi. Kulit pau yang berdiri lama dalam pengukus akan menyerap air dari bawah dan menjadi lembik di satu bahagian serta keras di bahagian lain. Sebab itu kami mengukus tiga kali sehari dalam kumpulan kecil dan tidak pernah mengisi pengukus penuh pada waktu pagi.
Kuih semalam yang dipanaskan semula masih boleh dimakan. Ia hanya bukan perkara yang kami mahu jual dengan nama kami di atasnya.
Selepas 17:30 harga semua kuih yang tinggal diturunkan separuh, dan pada waktu itu memang ada orang yang datang khas untuk itu. Apa yang masih ada pada pukul enam kami hantar ke dapur komuniti di jalan sebelah pada malam yang sama. Tiada apa yang masuk ke dalam tong sampah dan tiada apa yang masuk semula ke dalam vitrin esok.
Kesan sampingannya ialah vitrin kami menjadi lebih kosong pada waktu petang daripada kedai lain. Itu memang kelihatan kurang menarik dalam gambar, tetapi ia bermakna apa sahaja yang anda ambil pada pukul lima dibuat pada pagi yang sama.